Nieuwsbrieven al-licht

Beste mensen,,

Dit is een overzicht met verschillende onderwerpen die in de loop der jaren in de nieuwsbrieven hebben gestaan.
voor een voorbeeld van een nieuwsbrief kun je de laatste nieuwsbrief bekijken.
Je vind hieronder:

Boekentips

De weg ligt onder je voeten - door Marcel Derkse

Mind magazine van september 2008

The Diamont-cutter  / de diamantslijper - Geshe Michael Roach


Wie ben jij?

Uit de nieuwsbrief van september 2010  (terug naar boven)

En durf je dat los te laten en jezelf opnieuw uit te vinden?
Zijn we zoals Eckhart Tolle zegt “een stapel plaatjes, verhalen en gebeurtenissen”?
Is het dan zo boeiend om daaraan vast te houden, om die verhalen steeds opnieuw neer te zetten, te bevestigen en te geloven dat wij dat werkelijk zijn?

 Naast de plaatjes en verhalen van hoe het was, laten we ons vormen door de wereld om ons heen. Wat verwacht de ander van mij, hoe wil jij dat ik ben? Voor een deel zijn we ons dat heel bewust. Zo zie ik mijn puberdochters heel duidelijk afwegen wat wie ergens van vind en daar hun gedrag en kleding op aanpassen, je wilt er wel bij horen en niet raar aangekeken worden. Dat kennen we natuurlijk allemaal.
En voor een groot deel reageren we onbewust op allerlei impulsen, ideeën, energieën en overtuigingen van onze naasten, onze cultuur en de hele wereld.

 Stel dat je dat allemaal lostlaat; jouw identificatie met het beeld dat je zorgvuldig (of minder zorgvuldig) hebt opgebouwd. Je identificatie met wie je tot nu toe dacht te zijn, met al je gedachten, gevoelens en zaken die je hebt en hebt gehad. Ik denk dat onze grootste angst is dat er niks overblijft, misschien is het leven dan wel héél erg saai.
Het is misschien aan de andere kant heel erg vrij, je hoeft niets meer in stand te houden en kan gewoon Zijn. Je kunt gewoon er-varen wat NU is en meer is er ook niet.

 

Power&Love

Uit de nieuwsbrief van februari 2010  (terug naar boven)

Al enige tijd ben ik op zoek naar de verbinding - en van daaruit de integratie - van twee belangrijke uitersten. Als ene uiterste de creativiteit, het hart en de intuïtie en het andere uiterste die van structuur, het denken en de daadkracht. We kunnen deze twee uitersten ook omschrijven als het mannelijke en het vrouwelijke element, of Yin en Yang, we kunnen er nog heel veel beschrijvingen aan toevoegen, maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
Dit omdat ik ervan overtuigd ben dat wanneer we vanuit beiden kunnen leven, we evenwichtiger en meer in balans zijn. Ik zie dat we, en dat geldt ook voor onze maatschappij, makkelijk naar de ene of naar de andere kant doorslaan. Zo moet bijvoorbeeld de wetenschap niks hebben van de alternatieve kant en andersom. Over deze twee uitersten heb ik een manuscript geschreven, vanuit het gezichtspunt van het begeleiden van kinderen. Ik zie in mijn praktijk veel kinderen die in één van beide uitersten extreem goed functioneren, er in blijven hangen en uit balans zijn.  Met de oefeningen, die ik ook in een manuscript heb beschreven, leren ze switchen naar de andere kant en weer terug. Ik heb dit in pdf formaat op mijn website gezet zo dat je het kunt gebruiken, niet alleen voor kinderen. (http://www.al-licht.com/verbinding.pdf). De oefeningen zijn universeel, de context is nieuw en belangrijk om er bij te lezen.

 Switchen is één, vanuit daar verbinden en integreren is de volgende stap. De laatste twee hoofdstukken van het manuscript  beschrijven deze laatste stappen. Ik zoek naar een nog betere, treffende manier van beschrijven en overbrengen.

 En toen stuitte ik op het net vertaalde boek “Power & Love” van Adam Kahane. Hij beschrijft deze twee uitersten als twee mogelijkheden om conflicten op te lossen. De ene door Power in te zetten, de andere door Love in te zetten. Zoals hij schrijft, wanneer je één van beide kiest zul je falen. Hij heeft op grote schaal projecten uitgevoerd, waar hij aan den lijve heeft ervaren dat het zo werkt. Hij is hierdoor tot de conclusie gekomen dat je ze beide moet inzetten.
Hij beschrijft Power als de kracht die nodig is om dingen voor elkaar te krijgen. En liefde als: “de manier waarop we gescheiden zaken weer kunnen verenigen.”
Hij laat zich inspireren door - een deel uit - een speech van Martin Luther King: “Liefde zonder power is sentimenteel en apathisch”…EN “Macht zonder liefde is roekeloos en verkeerd. Je kunt koste wat kost je wil door drukken - met oorlog als uiterste consequentie”.  

 Ik was nieuwsgierig naar de integratie, het laten samensmelten van deze twee uitersten. Helaas komt Kahane niet verder dan het beurtelings inzetten hiervan, het switchen hiertussen. Zoals hij zelf beschrijft, net als met lopen, steeds het linker of het rechterbeen voorzetten. Wat absoluut een belangrijk stadium is van het eigen maken. Zo citeert Adam Kahane Jung: “alleen datgene wat gescheiden is, kan op een goede manier bij elkaar gebracht worden.” Ik ben er daarbij ook van overtuigd dat het belangrijk is dat je de twee uitersten beide gelijk waardeert, de ene is niet beter dan de andere.

 Mijn zoektocht naar de integratie gaat verder,
De beste beschrijving van de integratie die ik tot nu toe heb kunnen vinden is wat Genpo Roshi in Big Mind-Big Heart schrijft: “iets dat beide uitersten omarmt en overstijgt”


Wat is van mij en wat is van de ander?

Uit de nieuwsbrief van september 2009 (terug naar boven)

Een veel voorkomend onderwerp in de workshops en andere ontmoetingen die ik heb is de vraag “wat is van  mij en wat pik ik op van de ander”. Het spannende bij deze vraag is hoe je “mij” dan definieert. Is dat jouw kern, bron, essentie, zelf al dan niet met hoofdletter? Of is dat jouw masker(zelf), ego, persoonlijkheid? Natuurlijk bedoelen we met zo’n vraag in eerste instantie onze persoonlijkheid: het bouwwerk dat bestaat uit als onze ervaringen, herinneringen, overtuigingen enzovoort. En als we verder nadenken hopen we dat we bedoelen dat wat we eigenlijk niet zo goed kennen, onze kern e.d., hoort het daar dan bij of niet?

Los van deze vraag blijft het belangrijk wat wel en wat niet bij ons hoort. Wanneer ik zie en ervaar wat we allemaal oppikken uit bijvoorbeeld ons familiesysteem en de overtuiging hebben dat het van ons is. En dan zijn er nog “een paar” systemen waartoe we behoren, zoals bedrijf, land, soort, club enzovoort. Als ik daarnaast ervaar hoe het is, of sterker, hoe ik verander in relatie tot de ene of de andere persoon. Dan kan ik niet anders dan concluderen dat er heel weinig echt van mij is en wij ons allemaal bijna automatisch identificeren met veel dat we bewust en onbewust waar-nemen (voor waar nemen J). Als je ervan uit gaat dat niets van jou is, wordt het erg spannend, wat blijft er nog over?

Je kunt er van uitgaan dat je als een soort ontvanger veel bewust en onbewust oppikt en op veel meer reageert dan je je voor kan stellen. Alles wat je hoort, dan ben je nog niet. Alles dat je ziet ook niet. En alles dat je voelt of op energetisch niveau waarneemt zou je dan ineens wel zijn ???

Ik heb zelf een tijdje de volgende oefening gedaan: bij alles dat ik waarnam dacht ik: “het is niet van mij”.  Sommige waarnemingen en sensaties verdwenen als sneeuw voor de zon, vaker en makkelijker dan ik ooit had gedacht! Uiteraard bleven sommige terugkomen en haken, die waren op een bepaalde manier toch van mij, of ik was er (nog) teveel aan gehecht (leuke woordspeling). De ruimte en vrijheid die het me opleverde was enorm, echt een aanrader! Ik vind het leuk als je je ervaringen met me deelt!

Experiment met waardebepaling achteraf – naar Martijn Aslander

Uit de nieuwsbrief van mei 2009 (terug naar boven)

Al vaker is de filosofie gepubliceerd van Martijn Aslander, over waardebepaling achteraf. Pas aan het eind van een workshop avond, kan een deelnemer bepalen welke prijs klopt voor hem/haar. Daarnaast bulkt de één van het geld en is voor de ander een luttel bedrag al een rib uit het lijf. En tenslotte hoef je niet alles in geld uit te drukken, soms kan een wederdienst ook heel waardevol zijn. Martijn geeft aan dat de waardebepaling door de klant ook een stukje feed-back geeft, als je het goed hebt gedaan krijg je naar behoren betaald. Wanneer je slecht of zelfs niet wordt betaald was je op de verkeerde plek of deed je iets dat daar niet paste. De site van Martijn: http://www.martijnaslander.nl/articles

Geïnspireerd door deze filosofie heb ik een familieopstellingen avond op deze manier achteraf laten bepalen /betalen. Het leuke hiervan was dat er voor mij voelbaar een wisselwerking ontstond, een soort gedeelde verantwoordelijkheid voor het slagen van de avond. Daarnaast waren er mensen die mij en “niet geld- aanbod” deden wat heel leuk was, waar ze zichzelf op een nieuwe manier aan mij lieten zien en heel veel in huis bleken te hebben.

Het spannende vind ik dat mensen op het laatste moment kunnen besluiten, moe thuis op de bank, ach ik ga maar niet, ik heb toch nog niet betaald. Het is voor mij belangrijk dat als je je opgeeft je ook komt, een soort loyaliteits agreement.

Buiten de lijntjes denken

Uit de nieuwsbrief van januari 2009  (terug naar boven)

We beschouwen en onderzoeken de wereld en het universum zoals we haar hebben leren kennen. We weten dat we zijn gebonden aan tijd, plaats en materie. We weten dat we zijn gebonden  aan dat wat we concreet waarnemen. We kunnen niet anders waarnemen, denken en beschouwen dan op deze manier, onze aardse werkelijkheid, ons aardse model. De wereld van de vormen, zoals Eckart Tolle het noemt. Hierop is, onder andere, onze economie gebouwd en onze wetenschap. Als er meer zou zijn, is dit niet aan te tonen met het model dat wij hebben. Je moet letterlijk buiten de lijntjes denken, om dingen te verklaren die niet passen in onze aardse werkelijkheid.

 Stel dat het anders is, ons begrip en onze taal te boven gaat.

Stel je leeft in een wereld en daar bestaan geen kleuren, er is alleen zwart en wit en alle tussentinten. Op een dag krijg je een beeld of een inzicht van een veld met bloemen in alle mogelijke kleuren en mengvormen die wij op aarde kennen. Hoe ga je dit uitleggen of beschrijven aan je naasten? Je gaat een poging doen door het te beschrijven in de taal en wereld waar je vandaan komt. “er zijn meer kleuren” als het woord kleuren al bestaat in die wereld,  “bijvoorbeeld iets wat warmer is of zachter”. Je kunt denk ik nooit de sensatie overbrengen van al die tinten. Het gaat je begrip en dat wat je kent te boven.

 

Als je iets niet kent, schijn je het moeilijk te kunnen waarnemen. Het signaal dat via ons oog in de hersenen komt, wordt in de hersenen op precies dezelfde plaats verwerkt, als wanneer we ons iets herinneren. De hersenen “plakken” een beeld, dat bekend is, op dat wat het oog doorgeeft. Als we iets niet kennen, zien we het -in eerste instantie- over het hoofd. Overigens hebben we hier over het algemeen ook behoefte aan; alles begrijpen, alles kennen, alles verklaren.

 

Het lijkt me een mooie oefening voor de komende tijd om er eens van uit te gaan, dat alles wat je meemaakt groter en anders is dan je kent en gewend bent. Realiseer je dat je slechts een facet waarneemt van dat wat er is. Sta eens helemaal open voor dat wat buiten de lijntjes valt, wijs niets af, sluit niets uit en kijk eens wat het je brengt. Probeer te Zijn in een toestand van niet weten, niet hoeven weten, begrijpen, verklaren. Bekijk opnieuw, open en oordeelloos de wereld. Ik kan je vertellen dat het ook zeer rustig en ontspannen is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

Netwerken – hoeveel handdrukken ben jij verwijdert van…..

Uit de nieuwsbrief van september 2007 (terug naar boven)

“Op een dag realiseerde journalist Henk Hofland zich dat hij maar één handdruk verwijderd was van Adolf Hitler: hij had prins Bernard een hand gegeven en die had Hitler nog de hand geschud. Hoe klein is de wereld?” (Uit het tijdschrift Hollands Diep nr. 2).

Hoeveel handdrukken ben jij verwijdert van bijvoorbeeld President Bush, of koningin Beatrix?

Ikzelf bijvoorbeeld ken wel iemand die ik regelmatig de hand schudt die weer iemand kent die in de landelijke politiek heeft gezeten. Zodoende ben ik dus slechts twee handdrukken verwijdert bijvoorbeeld de minister-president, president Bush of koningin Beatrix.

 Dus hoe groot is jouw netwerk?

En bedenk je eens het sneeuwbal effect, als je iets doet, zoekt of vraagt, het is zo maar de wereld rond. Het schijnt zo te zijn dat je in drie stappen minstens 20 miljoen mensen kunt bereiken (uit netwerken werkt van Rob van Eeden). Vanuit dit licht gezien, vraag ik je dan ook om aan anderen deze nieuwsbrief door te sturen, of om op een andere manier de toestroom naar mijn praktijk en workshops te helpen verbreden.

En ook, als je zelf iets te melden hebt met betrekking tot leuke lezingen, workshops of boeken, mail het me!

 

Wie/wat heeft jou mede gevormd tot wie je bent

Uit de nieuwsbrief van september 2007  (terug naar boven)

Vrij naar de Diamont-cutter  / de diamantslijper (Geshe Michael Roach).

Ga er eens voor zitten en realiseer je eens wie er in het verleden allemaal iets hebben gedaan om jou te maken tot wie je nu bent en waar je bent, wat je doet. Die ene collega die je er op wees hoe je in een vergadering beter uit de verf zou komen of die ene tante die jou als kind een compliment gaf, waardoor je ietsje beter de wereld aan kon. Sta er eens bij stil voor die mensen een gevoel van dankbaarheid te voelen. En realiseer je dat ook die ene baas die jou de huid heeft vol gescholden jou heeft gevormd tot wie je bent, misschien werd je er weerbaarder van, misschien heb je je bakens verzet.

Op het moment dat het gebeurt hoeft het niet louter positief te voelen, maar het effect is er altijd.

Voornemens voor het nieuwe jaar

Uit de nieuwsbrief van januari 2008 (terug naar boven)

Elk voornemen,  wens, idee of verwachting focust in een bepaalde richting. Alles dat niet in die richting ligt, raakt uit beeld en kan daarmee worden uitgesloten. Het is goed om een doel te stellen en te focussen, ALS je het vervolgens los kan laten. Je weet immers niet werkelijk wat voor jou (of een ander) op enig moment het beste is. Iets dat een tegenslag lijkt, blijkt soms achteraf het beste dat je is overkomen.

Bij het wensen over de toekomst, moet je je eens voorstellen dat je in een ruimte komt met allemaal deuren, je denkt te weten dat je een bepaalde deur moet hebben. Hierdoor zie je een heleboel deuren over het hoofd, en misschien is er een plek in de wand die open kan schuiven…

Stel je komt in zo’n ruimte en wordt even stil van binnen, kijkt rustig om je heen en laat het even open wat je gaat doen. Misschien opent zich een deur als vanzelf.

Als je met zo’n levenshouding door het leven gaat en anderen tegemoet treedt, zul je zien dat er een hoop mooie verrassende dingen gebeuren. Ik wens je dan ook dat je vooral niet weet hoe het moet, dat niet hoeft te weten en het kunt laten. Als je het weten los kan laten, gaan er deuren open waarvan je het bestaan niet eens wist.

 Het is daarnaast ook belangrijk je huidige situatie te accepteren. Wanneer we een goed voornemen hebben, zijn we geneigd dat te doen op basis van veroordeling van ons zelf en hoe het nu is.

Bouw je toekomst niet op afgekeurde fundamenten. Als je het NU echt accepteert is ontwikkeling een logische volgende stap, je wensen zullen eerder uitkomen.

 Toch is het natuurlijk zo, dat wanneer we ons geen doelen stellen we ook nergens komen. Juist door onze doelgerichtheid hebben we heel veel ontwikkeld op het gebied van techniek, medische kennis en dergelijke. Hierdoor zijn we op ons huidige niveau van leven. Het is wel belangrijk een doel slechts te gebruiken om de richting te bepalen waarheen een ontwikkeling kan gaan EN het vervolgens weer los te laten. De vraag is of iets aantrekkingskracht heeft of dat je vind dat je daar heen moet. Forceer je jezelf in een bepaalde richting (om wat voor een reden dan ook) of voel je je uitgedaagd en geprikkeld ergens heen te gaan. Als je dit onderscheid kunt maken, wordt het ook een stuk leuker.

 

Boekentips

De weg ligt onder je voeten - Marcel Derkse

Uit de nieuwsbrief van september 2009  (terug naar boven)

Al eerder had ik een interview gelezen met Marcel Derkse in de Happinez en werd geraakt door zijn no-nonsense levenshouding in combinatie met veel (spirituele) wijsheid. Ik struikelde haast over zijn laatste boek “De weg ligt onder je voeten” met als ondertitel: “over het lef om te leven”. Het boek is een beetje geschreven als een verzameling losse flodders, maar dat wat hij aanraakt is voor mij heel mooi en treffend. Over bijvoorbeeld onze truc om met het verzamelen van kennis over iets moeilijks of pijnlijks te proberen dat  voorval niet te dicht bij te laten komen, niet te doorleven.

Over het verschil tussen welzijn en welvaart, de woordspeling is al heel veelzeggend. Of het toepassen van je “spiritualiteit” in het dagelijks leven, juist eens contact maken met de kassajuffrouw in de supermarkt, wie heb je vandaag werkelijk gezien? Dat is ook wat ik mensen probeer mee te geven. Tijdens een workshop of meditatie “één zijn met het al” is stap één, maar kun je dat vervolgens een béétje toepassen in het dagelijks leven? Dat is toch wel even wat anders, is mijn ervaring.

Tot slot stelt hij een mooie vraag om even bij stil te staan: “wat wil je kunnen zeggen aan het einde van je leven, voor jij je laatste adem geeft?”

Mind magazine september 2008

Uit de nieuwsbrief van september 2008  (terug naar boven)

In het Mind magazine van september staat een artikel over familieopstellingen. Een journalist gaat naar een workshop van een opsteller en beschrijft haar bevindingen, een interview en wat achtergrondinformatie. Er staat “van te voren is afgesproken welke deelnemers hun familie gaan opstellen; meestal zijn dat er zo’n twee per sessie”. Bij mijn workshops is dat niet zo, ik  kijk en voel wat er op dat moment het meest “aan de beurt is”. Soms komt iemand naar een workshop met het idee op te willen stellen en dan blijkt het in een andere opstelling al zo aangeraakt te worden, dat is dan voldoende voor dat moment. Of ik voel dat iemand er nog niet aan toe is, of er begint juist iets te lopen, waardoor een niet geplande opstelling ineens aan de orde is. Op een avond zijn er vaak vier sessies, sommige lang, sommige kort. Het is en blijft een verrassingsavond, voor mij en voor de deelnemers; het loopt zoals het loopt.

 

Misschien is het je al eens opgevallen, bij mij staat het woord familie tussen haakjes. Eigenlijk geef ik workshops opstellingen. Soms is het groter dan dat ene familielid, zoals “dat / die steeds boos wordt”. Of het is jouw plek in de organisatie waar je werkt, een eigen eigenschap, karaktertrek of een keuze waar je voor staat.

 

The Diamont-cutter  / de diamantslijper - Geshe Michael Roach

Uit de nieuwsbrief van september 2007  (terug naar boven)

Met als ondertitel: De Boeddha over strategieën voor het management van uw bedrijf en uw leven

Een boeddhistische monnik krijgt van zijn abt de suggestie om het westers zakenleven in te gaan. “hoewel het klooster een ideale plaats was om de grote denkbeelden van de boeddhistische wijsheid te bestuderen, een druk westers kantoor een perfect laboratorium zou zijn om de idealen in het volle leven te testen.” Hij besluit in de diamantindustrie te gaan werken en de boeddhistische principes toe te passen. Hij schrijft hier boeiend over, vanuit eigen ervaring. Tussendoor behandelt hij de Diamantsoetra, een oude belangrijke boeddhistische tekst. Op deze manier brengt hij zijn eigen leringen, waar voor mij een aantal eye-openers in zaten, zoals die ik hierboven heb aangehaald. In een volgende nieuwsbrief zal ik zeker nog meer aanhalen uit dit werk, bijvoorbeeld in het kader van “the law of attraction”.

  

Een inspirerende tijd en

een liefdevolle groet,

Monique